گاهی وقتا ما آدما اونقدر تو روز مرگی خودمون غرق می شیم که از هرچی آسمونو ستارس دور می افتیم واون وقت می مونیم  که دفتر خاطره های زندگیمون رو با کدوم مداد رنگی ای نقاشی کنیم که طرح رنگین کمونش تا ابد  تو تموم صفحه هاش موج بزنه .........ولی امان از این دل غافل ..که یه اوستا کریمی همون لحظه ای که ازش  غافل بودیم بالای سرمون بود و داشت رو تموم بوم این نقاشی بزرگ طرح قاصدک می زد....

داشت برای تک تک ثانیه هامون غصه می خورد و برای همه ی لحظه هامون  قشنگی هدیه می آورد و صدامون می کرد که نگاه به نگاهش بدوزیم و از محبت کلامش ستاره بچینیم ........

نمی دونم .....این منم که هوایی شدم یا دلمه که ..........

امروز بد جوری دلم می خواد  دستمو بگیره و منو ببره اون جایی که معجزه ی رمضانشو گره زد....

ببره اون جایی که ماه رو پیش کشه دلای قشنگ می کنه .............

ببره اون جایی که بچگیم رو با همه ی صداقتش ،با همه ی پاکیش جا گذاشتمو حالا شدم یه خانم دکتری که هر وقت دلش می گیره باز هم به همون آسمونی چشم می دوزه که 19 سال پیش تحفه ای شده بود که از همون آسمون  به زمین فرستاده بودتش ............

حالا ماه رمضانه .........

میگن واسه آدم خوبا عیده ..این ماه نه حاجی فیروزه داره ...نه آجیل و شیرینی و ...........

فقط یه دل گشنه داره که خیلی ها می دونن چی تو پستوی این گشنگی هست و خیلی ها هم فقط طبق یک عادت .طبق یک رسم ...و شاید هم طبق همون ..........بگذریم.....

ولی یادمون باشه که فارغ از همه ی این عادت ها و بدهکاری هامون با دیگرون سر مقدار دین و ایمونمون....یه خدایی هست که رمضانشو هدیه ای کرده برای همه ی بنده هاش ....و دیگه کاری نداره به اینکه تو گناهکاری یا زاهد و پارسا...........فقط می گه :اگه بنده ی منی ،بیا و 30 روز برام مخلصانه روزه ای رو بگیر که من تمام روز های سیاه عمرت رو ندید می گیرم ..دلت رو با سیاهی های عمرت گره نزن که من تنها گره گشای غم هاتم .....بدی هات به شمارش ننداز که اگه از حدش گذشت بگی که دیگه خدا مال من  نیست و من تنهای تنها شدم.......فقط بیا و دوباره با همه ی دلتنگی هات باز هم سرت رو روی شونه من بذار که از تقدیر تو  تا حکمت خودم برات خوبی ها رو گلچین می کنم و تموم مهربونیم رو ارزانی نگات میکنم ................

مثل اینکه حرف های من تمومی نداره ....زیاد حرف زدم..اولش قصد نداشتم از خودم بنویسم ..می خواستم فقط مطلب زیر رو کپی پیست کنم ...اما نمی دونم دلتنگی های این 19 سال زندگیم سر از کجا باز کردن ........بازم شرمنده که زیادی حرف زدم ....... باقی رو می ذارم به پای این جمله ها که هر وقت می خونمشون با ریزش اشکام  متوجه می شم که خدا چقدر بهم نزدیکه و من چقدر آسمونی شدم.............

خدا خانه دارد...............

فکر کن از این دیوار ها خسته شده باشی..از اینکه مدام سرت بخورد به محدوده های تنگ خودت...به دیوار هایی که گاهی خشت هایش را هم خودت آورده ای....فکر کن دلت هوای آزادی کرده باشد...نه از آن آزادی که فقط مجسمه ایست و به درد سخنرانی و شعار بیانیه می خورد...یک جور آزادی بی حد و حصر که بتوانی دست هایت را از دو طرف باز کنی ، سرت را بگیری بالای بالا و و با هیچ سقفی تصادم نکنی .....

پاهات ...

بی وزن ........

روی سیالی قرار بگیرند،

نه زمین سخت و غیر قابل گذر.........

رهای رها.............................................

نه اصلا به یک چیز دیگر فکر کن. فکر کن دلت از رنگ ها گرفته باشد،از ریا ها...تظاهر ها...چهره های پشت رنگ ها...

دلت بی رنگی بخواهد،فضای شفاف یا بی رنگ...

فکر کن یک حال غیر  منطقی بهت دست داده باشد، که هر استدلالی حوصله ات را سر برد...دلت بخواهد مثل بچه ها پات را بزنی به زمین و و داد بزنی که من "این " را می خواهم و منظورت از این خدایی باشد که همین نزدیکی هاست ....

یک دفعه میانه ات با خدای دور استدلاییون به هم خوده باشد،آنها به تو می گویند :"عزیزم ،ببین !همان طور که این پنکه کار می کند،یعنی نیرویی هست که این پره ها را می چرخاند ،پس جهان به این بزرگی ..پس حتماً خدایی...........................................

فکر کن یک جور هایی حوصله ات از این از این حرف ها سر رفته باشد،دلت بخواهد لمسش کنی..مثل بچه هایی که دوست دارند برق توی سیم را هم تجربه کنند...

دلت هوای خدایی را کرده باشد که میشود سر گذاشت روی شانه های سنگی آن خانه و غربت سال های هبوط را گریست...

خدایی که بشود چنگ زد به لباسش و التماسش کرد...

خدایی که بغل باز می کند تا در آغوشت بگیرد................

                                                                  حتی صدایت می کند:

                                                  "  سارعو الی مغفره من ربکم...."

خدایی که می شود دورش چرخید . مثل چوپان داستان موسی و شبان بهش گفت :"الهی دورت بگردم ..."

بابا زور که نیست! من الآن یک جوری ام که دلم نمی خواهد خدایم پشت  سلسله علت ها و معلول ها ته یک رشته دور و دراز ایستاده باشد....نمی خواهم اول به یک عالمه کهکشان و منظومه و آسمان فکر کنم و بعد نتیجه بگیرم که او بالای سر همشان ایستاده است...

خدا به آن دوری برای استدلال خوب است ، من الآن تو حال ضد استدلالم ...

خوب حالا این همه ی این فکر ها را کردی،حالا فکر کن خدا  روی زمین خانه دارد ...

خدا روی زمین خانه دارد ..و خانه اش از جنس دیوار نیست...از جنس فضای باز است...بیت عتیق ...

سرزمین آزادی....تجربه ی نوعی رهایی که هیچ وقت نداشته ای ....

خدا روی زمین خانه دارد...یک خانه ساده مکعبی...با هندسه ای ساده و عجیب.....می شود سر گذاشت روی شانه های سنگی آن خانه و گریست ...حس کرد که صاحب خانه نزدیک است........می شود پرده خانه را گرفت...جوری که انگار دامنش را گرفته ای......................

خانه بی ر نگی..........

                        خانه آزاد......

                                             خانه ی نزدیک.............

                                                                     بیت الله .............

حتی حسرتش هم شیرین است..................NEDA .........................

..............................................................................................................................

برای او که نمی آید..........

برای او که نمی بیند........